Na današnji dan rođen je najveći fudbaler svih vremena – Lionel Mesi!

Generacija 1987. Iznjedrila je nevjerovatne sportiste! Pored toga što ovoj generaciji pripadaju Miloš Teodosić, Andrija Prlainović, Filip Filipović I ostali velikani svojih sportova, 1987.godine rođeni su I najbolji rukometaš svih vremena, Mikel Hansen, najbolji teniser svih vremena, Novak Đoković, kao I fudbaler – Lionel Mesi.

Rođen 24. juna 1987. godine u Rosariju, u Argentini, već kao osnovac pokazivao je izuzetan talenat, a sa samo 13 godina preselio se u Španiju gdje je nastavio razvoj u čuvenoj akademiji Barselone. Za prvi tim katalonskog kluba debitovao je 16. oktobra 2004. godine, čime je započela jedna od najblistavijih karijera u istoriji sporta.

Mesi je tokom boravka u Barseloni osvojio brojne trofeje, uključujući deset titula prvaka Španije i četiri trofeja Lige šampiona (prvaka Evrope). Posebno se izdvajaju finala elitnog evropskog takmičenja iz 2009. i 2011. godine protiv Mančester junajteda, kada je bio među najzaslužnijima za trijumfe svog tima, pa je svojim potezima primorao I velikog ser Aleksa Fergusona da kaže svojoj klupi: “Gledajte I uživajte u ovome što vidite”. Njegova sposobnost da postiže golove, kreira šanse i rešava utakmice u najvažnijim trenucima učinila ga je simbolom jedne fudbalske ere.

Jedan od najznačajnijih trenutaka karijere dogodio se 9. decembra 2012. godine kada je protiv Betisa postigao svoj 86. gol u kalendarskoj godini i srušio rekord Gerda Milera. Takođe će ostati upamćen njegov pogodak protiv Hetafea 2007. godine, kada je driblinzima kroz gotovo čitavu protivničku ekipu postigao gol koji su mnogi uporedili sa legendarnim pogotkom Dijega Maradone protiv Engleske na Svetskom prvenstvu 1986. Upravo je Maradona bez ikakve dileme govorio da je Mesi njegov naslednik, ali I da je neuporedivo bolji od njega jer ima nešto što Dijego nikada nije imao – discipline.

Tokom karijere osvojio je rekordni broj Zlatnih lopti, oborio veliki broj individualnih i ekipnih rekorda i postao sinonim za vrhunski fudbal. Njegova igra, vizija, tehnika i neverovatna konzistentnost učinili su ga uzorom generacijama fudbalera širom sveta. Bez obzira na različita mišljenja u debatama o najboljem igraču svih vremena, Lionel Mesi će zauvek ostati jedna od najvažnijih figura u istoriji sporta.

Iako se očekivalo da će karijeru završiti na Nou Kampu, finansiski krah Barselone tokom perioda COVID-a značio je I emotivni krah za Lea koji se u suzama oprostio od navijača I preselio u Pariz.

PSŽ je stvorio super-jak tim, a u napadu su bili: Mbape-Nejmar-Mesi. Međutim, titula prvaka Evrope nije došla u Pariz tokom Mesijevog mandata. Nakon PSŽ odlučio se šokantan odlazak u Ameriku. Obukao je dres Inter Majamija čiji je vlasnik Dejvid Bekam. Uzvratio je tako što je već u prvoj sezoni osvojio titulu prvaka Amerike, a ujedno je proglašen najboljim igračem I najboljim strelcem!

Reprezentativna karijera Lionela Mesija predstavlja jednu od najemotivnijih i najznačajnijih priča u istoriji svjetskog fudbala. Put od mladog talenta koji je nosio ogroman teret očekivanja do kapitena koji je Argentini donio titulu svjetskog prvaka trajao je gotovo dvije decenije i bio je ispunjen usponima, padovima, kritikama, razočaranjima i velikim trijumfima.

Mesi je za seniorsku reprezentaciju Argentine debitovao 17. avgusta 2005. godine u prijateljskoj utakmici protiv Mađarske. Debitantski nastup trajao je svega nekoliko desetina sekundi, pošto je dobio crveni karton ubrzo nakon ulaska u igru. Ipak, bilo je jasno da se radi o fudbaleru izuzetnog potencijala koji će obilježiti naredne godine argentinskog fudbala.

Prvi veliki reprezentativni turnir odigrao je na Svjetskom prvenstvu 2006. godine u Njemačkoj. Sa samo 18 godina postigao je gol protiv Srbije i Crne Gore u pobjedi Argentine od 6:0, postavši jedan od najmlađih strijelaca u istoriji Mundijala. Već tada pokazao je da posjeduje kvalitet da predvodi reprezentaciju u budućnosti. Dvije godine kasnije osvojio je zlatnu medalju na Olimpijskim igrama u Pekingu, što je bio njegov prvi veliki uspjeh u nacionalnom timu.

Nakon povlačenja brojnih članova zlatne generacije Argentine, Mesi je postepeno preuzimao ulogu lidera reprezentacije. Na Svjetskom prvenstvu 2010. godine u Južnoj Africi Argentina je stigla do četvrtfinala, ali je poražena od Njemačke. Uprkos dobrim partijama, Mesi nije uspio da se upiše u strijelce, što je dodatno pojačalo kritike koje su ga pratile tokom ranih godina reprezentativne karijere.

Najveći korak ka ostvarenju sna napravljen je na Svjetskom prvenstvu 2014. godine u Brazilu. Mesi je predvodio Argentinu do finala, postigujući ključne golove protiv Bosne i Hercegovine, Irana i Nigerije. Posebno će ostati upamćen pogodak protiv Irana u sudijskoj nadoknadi, kojim je svojoj selekciji donio pobjedu. Argentina je stigla do finala protiv Njemačke na Marakani, ali je poražena rezultatom 1:0 nakon produžetaka. Mesi je proglašen najboljim igračem turnira, ali poraz u finalu ostavio je gorak ukus i predstavljao jedno od najvećih razočaranja njegove karijere.

Naredne godine donjele su nova iskušenja. Argentina je igrala finale Kopa Amerike 2015. godine protiv Čilea i izgubila nakon izvođenja penala. Gotovo identičan scenario ponovio se i 2016. godine na Kopa Amerika Sentenario turniru u Sjedinjenim Američkim Državama. Poslije još jednog poraza od Čilea u finalu, Mesi je emotivno saopštio da se povlači iz reprezentacije, smatrajući da nije uspio da ispuni očekivanja argentinske javnosti. Međutim, nakon snažnih reakcija navijača, saigrača i sportskih radnika, ubrzo se vratio u nacionalni tim.

Vrijeme je pokazalo da njegova najveća poglavlja tek dolaze. Na Svjetskom prvenstvu 2018. godine Argentina nije ostvarila željeni rezultat, ali je Mesi nastavio da predvodi reprezentaciju. Prekretnica je stigla 2021. godine na Kopa Americi u Brazilu. Argentina je u finalu savladala domaćina rezultatom 1:0, a Mesi je osvojio svoj prvi veliki seniorski trofej sa reprezentacijom. Taj uspjeh označio je kraj višegodišnjih kritika i potvrdio njegov status jednog od najvećih igrača svih vremena.

Kruna reprezentativne karijere stigla je na Svjetskom prvenstvu u Kataru 2022. godine. Nakon iznenađujućeg poraza od Saudijske Arabije na startu turnira, Mesi je poveo Argentinu kroz nokaut fazu i postao centralna figura jednog od najljepših sportskih pohoda u modernoj istoriji. Postizao je golove protiv Meksika, Australije, Holandije, Hrvatske i Francuske, demonstrirajući izuzetnu smirenost i liderstvo. Finale protiv Francuske ostalo je upamćeno kao jedno od najboljih u istoriji fudbala. Mesi je postigao dva gola, a Argentina je nakon boljeg izvođenja penala osvojila treću svjetsku titulu u svojoj istoriji.

Osim svjetske krune, Mesi je sa Argentinom osvojio i trofej Finalissime 2022. godine protiv Italije, kao i drugu uzastopnu Kopa Ameriku 2024. godine, dodatno učvrstivši svoju poziciju najuspješnijeg igrača u istoriji argentinske reprezentacije. Tokom karijere postao je rekorder po broju nastupa i golova za nacionalni tim, ostavljajući iza sebe generacije velikih fudbalera.

Njegova reprezentativna priča nije samo priča o rekordima i trofejima. To je priča o igraču koji je godinama bio osporavan, koji je prolazio kroz teške poraze i ogromne pritiske, ali nikada nije odustao od sna da svojoj zemlji donese najveće trofeje. Upravo zbog toga reprezentativna karijera Lionela Mesija često se smatra jednom od najinspirativnijih sportskih priča 21. vijeka – pričom o talentu, istrajnosti i konačnom trijumfu nakon dugog puta punog izazova. Pričom koja I dalje traje I koju gledamo I na aktuelnom Svjetskom prvenstvu gdje je Mesi postao najbolji strijelac u istoriji Mundijala!