Naselje Palestina pred ljetnjom ekološkom katastrofom, apeluje se i na povratak kontejnera

Svega šest kilometara od centra metropole crnogorskog turizma nalazi se naselje Palestina. Iako je primarno nastalo kao izbjegličko utočište za stanovništvo sa Kosova nakon 1999. godine, u njemu danas žive i brojni državljani Crne Gore. Ipak, sudeći prema riječima mještana, uslovi života su već decenijama dostojni zaboravljenih građana. Predstavnica nevladine organizacije Romska inicijativa, Vildanka Negrić, gostovala je u jutarnjem programu gdje je ukazala na goruće probleme pred nastupajuće tropske vrućine.

Najveći strah mještana sa dolaskom ljetnjih mjeseci jeste nefunkcionalna kanalizaciona mreža, koja prijeti da izazove ozbiljnu zarazu.

„Idu ljetnji periodi gdje su nesnošljive vrućine, a mi imamo ogroman problem sa kanalizacijom. Jeste da su dolazili jedno dva puta da to čiste, ali nije to to ako se ne održava redovno. Što je najgore, kanal je natrpan daskama i paletama. Par puta je dolazilo komunalno da iscrpi tu jamu, ali kamion ne može da priđe od nagomilanog materijala, a od nesnosnih mirisa se ne može živjeti“, upozorava Negrić.

Ona je javno pozvala Komunalnu policiju da interveniše na terenu:

„Trebalo bi malo da angažuju i komunalnu policiju, da dođe i obavijesti ljude da će biti kažnjeni ako se kompletno kanal lijevo i desno makar po pola metra ne očisti, kako bi kamion uopšte mogao prići i odraditi svoj posao.“

Tokom zime poplave, ljeti borba sa otpadom

Kritična situacija nije rezervisana samo za ljeto. Snimci naselja pokazuju trošne krovove i neuslovne objekte koji teško podnose nepogode.

„Bilo je poplava tokom zimskog perioda. Poplave odnesu put, pa je problematično uopšte doći do samog naselja i svojih kuća. Kad krenu vjetrovi i kiše, to je dosta neprospavanih noći, unosi nemir u čovjeka. Struja i voda su sada, srećom, uredni kako je završena rekonstrukcija magistrale“, objašnjava Negrić.

Novi, bizaran problem sa kojim se mještani suočavaju jeste uklanjanje kontejnera iz samog naselja, što je starije i bolesne građane ostavilo u bezizlaznoj situaciji.

„Imamo problem i sa smećem. U naselju je bilo šest ili sedam kanti za smeće ispred jedne porodice. Jedan od komšija je izjavio da je bolestan od astme, da ima bolesnu unučad i samoinicijativno je, bez ičijeg odobrenja i znanja, odvezao sve te kante 200–300 metara dalje, skroz dolje ispred TehnoMax-a. Mi sada apelujemo na nadležne da se te kante vrate u naselje. Tamo ima puno bolesnih i starih ljudi koji hodaju sa hodalicom ili štapom. Oni nisu u mogućnosti da pješače stotine metara da bi bacili kesu smeća“, naglašava predstavnica Romske inicijative.

Obrazovanje omladine: Svijetla tačka i borba protiv predrasuda

U naselju Palestina trenutno živi prilično veliki broj djece – oko 160 mališana, od kojih većina redovno pohađa školu, dok se u septembru očekuje i veliki broj prvaka. Muške glave su uglavnom zaposlene u gradskom Komunalnom preduzeću i Vodovodu, ali to, kako kaže Negrić, jedva pokriva osnovnu egzistenciju za tako brojne porodice.

Poseban izazov predstavlja nastavak školovanja kod djevojčica, jer u Lastvi nastava traje samo do petog razreda.

„Kod ženske djece je problem jer u Lastvi škola traje do petog razreda, pa većina završi samo to. Vlada ono mišljenje: 'Dosta je naučila, zna da se potpiše, zna da čita i to je to'. Ipak, imamo i priličan broj djece koja idu u srednju školu, imamo đake na trećoj i četvrtoj godini i to su baš dobri učenici. Često komuniciram s njima i to je za svaku pohvalu“, ponosna je Negrić, uz opasku da bi rukovodstvo Opštine moralo da obrati više pažnje na ovu omladinu: „Ne bi trebalo da se gledamo po boji i po tome ko je odakle.“

Solidarnost rijetka, ali vrijedna

Govoreći o podršci lokalne zajednice i institucija, Vildanka Negrić ne skriva surovu realnost sa kojom se susreću u okruženju.

„Što se tiče stanovništva same Lastve, oni bi najsrećniji bili kad bi se ovo naselje iselilo odavde, da uopšte ne postoji – eto koliko smo tamo poželjni. Što se tiče pomoći u namirnicama, jedino imamo podršku od Crvenog krsta i od humanitarca Balše Mitrovića (Mega) koji obezbjeđuje hranu da se podijeli ljudima u naselju. Inače, ni od koga drugog nikakve pomoći nemamo.“

Na kraju razgovora, Negrić je ponosno podvukla svoj status, odbacujući etikete koje joj se rođenjem na ovom prostoru nameću:

„Ja nisam izbjeglica, ja živim ovdje 53 godine. Stanovnik sam i državljanin Crne Gore, imam crnogorsko državljanstvo, a i moja djeca su se ovdje rodila.“