Devedeset godina Bokeške noći

odini u kojoj se obilježava 100 godina organizovanog turizma u Kotoru, Turistička organizacija je pokrenula serijal priča posvećenih ljudima, mjestima, događajima i trenucima koji su oblikovali razvoj turizma u gradu, koristeći relevantnu arhivsku građu, dokumentaciju i stručne izvore Istorijskog arhiva u Kotoru i Pomorskog muzeja Crne Gore.

Jedna od njih je priča o tradicionalnoj manifestaciji Bokeška noć, koja je ove godine održana 22. avgusta. No, ponekad jedan datum poveže prošlost i sadašnjost bolje nego mnogo riječi.

Kotorski „Glas Boke“ 22. avgusta 1936. godine donio je zapis o danima kada je Boka ugostila britanskog kralja Edvarda VIII. Na drugoj strani tog broja nalazi se i tekst jednostavnog naslova – „Bokeljska noć“. Devedeset godina kasnije, datum se ponavlja, 22. avgusta 2026. godine, Kotor je ponovo živio svoju Bokešku noć.

- Između ta dva 22. avgusta stao je gotovo čitav vijek. Mijenjale su se države, generacije, barke, materijali i ljudi koji su ih stvarali. Ali ostala je ista želja, da se jedne ljetnje noći more pretvori u pozornicu, a Kotor pokaže u jednom od svojih najmaštovitijih izdanja. U godini u kojoj obilježavamo 100 godina organizovanog turizma u Kotoru, upravo taj požutjeli broj „Glasa Boke“ otvara još jednu priču o tome kako su fešta, tradicija i turizam odavno živjeli zajedno - kažu iz TO Kotora.

Avgusta 1936. u Boku je kraljevskom jahtom „Nahlin“ stigao britanski kralj Edvard VIII. „Glas Boke“ ostavio je dragocjeno svjedočanstvo o večeri u kojoj su Kotor i zaliv zasjali pred domaćima i gostima. Grad, bedemi i tvrđava bili su osvijetljeni, svjetlost se ogledala u moru, a u velikoj scenografiji zaliva učestvovala su mjesta duž Boke, od Mula i Prčanja, preko Stoliva i Dobrote, prema Orahovcu, Perastu i Risnu. Kraljevska jahta „Nahlin“ odložila je odlazak kako bi Edvard VIII mogao da vidi večernju iluminaciju.

Ali za našu priču još je značajnije što zapisi iz 1936. pokazuju da se o Bokeškoj noći već tada razmišljalo i kroz njenu turističku vrijednost – kao o događaju koji treba da privuče domaće i strane goste, ostavi snažan utisak i učini da Boku pamte i da joj se vraćaju. Gotovo devedeset godina kasnije, ta ideja zvuči iznenađujuće savremeno, gostu nije dovoljno samo pokazati grad – treba mu omogućiti da ga doživi.

Bokešku noć stvarali su meštri od barke

Istorija je zabilježila kraljeve, državnike i poznate goste. Ali Bokešku noć stvarali su meštri od barke. U magacinima, garažama, dvorištima i uz more nastajale su kreacije koje će živjeti svega nekoliko sati, a neke ostati u pamćenju grada decenijama.

Jedno od imena koje nas vraća u 1936. godinu jeste Anto Marović Čiča sa Mula. Njegova gondola „Jadranka“ bila je među nagrađenim kreacijama, zajedno sa „Letećim galebom“ Jerka Ercega iz Prčanja. Iza tih imena ostaje ono najvažnije – ljudi koji su svojim rukama i maštom od obične barke pravili malu pozornicu na moru.

Više od dvije decenije kasnije, 1959. godine, Bokeška noć ponovo je bila dio jednog velikog događaja. Te godine u Kotoru je boravio Josip Broz Tito, povodom krštenja razarača koji je ponio ime grada – „Kotor“. Ponovo su grad i more postali jedna velika scena. Svijetljele su obala i tvrđava, uz rivu su bili osvijetljeni ratni brodovi, a morem je prolazio konvoj ukrašenih barki predvođen brodom sa Gradskom muzikom.

Meštar Ilko Marović

Upravo iz tog vremena ostale su i fotografije koje danas ponovo gledamo, svjedoci jednog Kotora, jedne generacije i jedne Bokeške noći. A 1959. godina donijela je i jednu malu priču koja će potrajati mnogo duže od te večeri. Tada je, kao sedmogodišnji dječak, prvi put učestvovao Kotoranin Ilko Marović. Od tog prvog izlaska na more počela je veza sa Bokeškom noći koja traje više od šest decenija. Ilko nije ostao samo njen učesnik i meštar – bilježeći istoriju fešte, čuvajući fotografije i predstavljajući kroz izložbe radove svojih i drugih generacija kotorskih meštara, postao je i jedan od čuvara njenog pamćenja. Bokeška noć nikada nije pripadala samo jednoj generaciji. Među mladim ljudima koji su svoje ideje pretvarali u barke bili su i budući kapetani Đorđe Kordić, Mario Janović i Tripo Janković, koji su učestvovali u izradi kreacije „Aqruvium“. Kroz kasnije decenije tu nit nastavili su Mijo Milovanović, Marjan i Zvjezdan Šantić, Marko Ševaljević, Nada Janković, Drago Radimir, Dragan Buzdovan Buki i mnogi drugi.

Neka imena ostala su zapisana, a neka još žive na starim fotografijama, u porodičnim albumima i sjećanjima Kotorana. Možda je upravo to jedna od obaveza ovog jubileja, da se uz barke sačuvaju i imena ljudi koji su ih pravili.

Od britanskog kralja Edvarda VIII do Josipa Broza Tita

Od britanskog kralja Edvarda VIII 1936. do Josipa Broza Tita 1959. godine, Bokeška noć bila je dio slike Kotora koju su gledali i njegovi najpoznatiji gosti. Ali njenu istoriju nijesu stvarali oni koji su je gledali – stvarali su je ljudi koji su pravili barke.

- I tako se vraćamo datumu sa početka priče. Na jednoj strani je „Glas Boke“ od 22. avgusta 1936. godine – požutjele stranice na kojima je ostalo svjedočanstvo o Bokeškoj noći i Kotoru koji je pred svojim gostima zasjao u posebnom svjetlu. Na drugoj je 22. avgust 2026. godine. Devedeset godina između dva 22. avgusta. Dovoljno da se promijeni gotovo sve. I dovoljno da shvatimo koliko vrijedi ono što je ostalo. U godini kada obilježavamo 100 godina organizovanog turizma u Kotoru, Bokešku noć ne posmatramo samo kao jednu od najpoznatijih gradskih fešti. Njen značaj odavno prevazilazi granice Kotora, ona je dio kulturnog identiteta Boke i Crne Gore, prepoznatljiva manifestacija koja čuva pomorsku tradiciju, stvaralaštvo i duh jednog prostora. Ona je i priča o generacijama koje su znale da se Kotor gostu ne predstavlja samo svojim palatama, trgovima, bedemima i morem. Kotor se predstavlja i onim što njegovi ljudi stvaraju, čuvaju i prenose dalje.Od požutjelog „Glasa Boke“ od 22. avgusta 1936. do Bokeške noći 22. avgusta 2026. godine – prošlo je devedeset godina. A more je ponovo postalo pozornica. I priča će se nastaviti - zaključuju u svojoj priči iz Turističke organizacije Kotora. Za ovu priču korišćena je arhiva „Glas Boke“, 22. avgust 1936, Gradska biblioteka i čitaonica Herceg Novi, a fotografije su vlasništvo Pomorskog muzeja Crne Gore - Kotor i privatne zbirke Momira Milinovića.