Polaganjem cvijeća odata počast narodnom heroju Marku Stanišiću u Budvi

Danas su delegacije SOBNOR-a Crne Gore, delegacije OBNOR-a 1941-1945 Budva, Glavnog Grada Podgorice i Kotora u Budvi, položiie cvijeće na Spomen bisti narodnog heroja Marka Stanišića i odali dužnu počast.

Nakon polaganja cvijeća sve prisutne delegacije nadahnutim govorom pozdravio je domaćin ovog skupa, Nikola Niko Zec, predsjednik OBNOR-a 1941 – 1945 Budva. Zahvalio se na prisustvu predsjedniku SOBNOR-a Crne Gore Radojici Radojeviću, p.predsjednicima, prof. Ljubenku Borovicu i Aleksandru Marašu, sekretarki Radmili Čagorovic, delegacijama  OBNOR-a 1941-1945 Glavni Grad Podgorica i Kotora.

Ispred SOBNOR-a Crne Gore ovaj slobodarski skup slobode pozdravio je i obratio se predsjednik SOBNOR Crne Gore, Radojica Radojević, koji je govorio o liku i djelu Marka Stanišića i izmedju ostalog istakao: Narodni heroj Marko Stanišić, rođen je 15. novembra 1919. godine u selu Maine, u Budvi. Osnovnu školu završio je u rodnom mestu, a nakon toga se bavio raznim fizičkim poslovima. Kao mladi radnik priključio se revolucionarnom radničkom pokretu i učestvovao je u akcijama, kojima je rukovodila tada ilegalna Komunistička partija Jugoslavije. Nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije, 1941. godine aktivno je radio na pripremanju oružanog ustanka u svom kraju. Kada je izbio Trinaestojulski ustanak bio je među prvim ustanicima u Crnogorskom primorju. Učestvovao je i u jednoj od prvih većih ustaničkih akcija, kada je 18. jula 1941. godine na putu Budva—Cetinje, kod sela Brajića napadnuta i uništena italijanska motorizovana kolona, a preko 230 italijanskih vojnika izbačeno iz stroja.

Kao dobrovoljac Primorsko-sokolske čete, ušao je u sastav Lovćenskog bataljona Crnogorskog odreda za operacije u Sandžaku. U sastavu ovog bataljona učestvovao je u neuspelom napadu na Pljevlja, 1. decembra 1941. godine. U ovom napadu, bio je među borcima koji su jurišali na opkoljeni grad. Nakon toga učestvovao je u borbama po Sandžaku, a 21. decembra 1941. godine u Rudom je bio među borcima Lovćenskog bataljona koji su stupili u Prvu proletersku udarnu brigadu.

Zajedno sa Prvom proleterskom brigadom, Marko je učestvovao u borbama ove brigade na Romaniji, Zvijezdi i Igmanu, kao i u napadu na italijansko-ustaški garnizon u Ulogu, na Neretvi i napadu na ustaško uporište u Župi, od Uloga do Konjica. Među borcima Prvog lovćenskog bataljona, ali i čitave Prve proleterske brigade, bio je poznat kao neustrašivi bombaš, koji je u svojoj torbici uvek nosio nekoliko bombi. U borbi u blizini sela Džepi, kod Konjica, juna 1942. godine Marko je u pratnji dvojice boraca-puškomitraljezaca, Špire Lagatora i Hajrudina Mehinagića, upao u pećinu u kojoj se krila grupa od deset ustaša nakon čega ih je razoružao. Marko Stanišić je bio pohvaljen od strane Štaba Prve proleterske brigade, a na poklon je dobio ručni sat, kao najhrabriji borac Prvog bataljona.

Početkom 1944. godine unaprijeđen je u čin potporučnika i postavljen za zamjenika Šestog beogradskog bataljona Prve proleterske brigade. Sa ovim bataljonom učestvovao je u mnogim borbama u Bosni, Sandžaku i Srbiji. Posebno se istakao maja 1944. godine u borbama kod Mliništa, u vrijeme njemačkog desanta na Drvar. Od kraja 1944. godine pa do završetka rata, Marko je bio obaveštajni oficir Prve proleterske divizije.

Nakon oslobođenja Jugoslavije, nastavio je vojnu karijeru u Jugoslovenskoj narodnoj armiji. Završio je Višu vojnu akademiju JNA i nalazio se na dužnosti komandanta puka, kao i na raznim štabnim dužnostima u korpusu. Penzionisan je u činu pukovnika JNA. Umro je 5. decembra 1983. godine u Beogradu. Sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju u Beogradu. Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih visokih jugoslovenskih odlikovanja. Od međunarodnih se ističe Partizanski krst NR Poljske. Ordenom narodnog heroja je odlikovan 10. jula 1953. godine.

Ljudske veličine, kakav je bio Marko, se ne smiju i ne mogu zaboravljati, ne samo od savremenika, već i budućih generacija. To su ljudi koji svjedoče o jednom vremenu i jednom narodu. Naša je trajna obaveza da nikada ne zaboravimo one koji su svoje živote položili za slobodu Crne Gore i naše nekadašnje domovine. Marko Stanišić je bio veliki čovjek i mi moramo biti ponosni što je takav čovjek potekao sa ovih slobodarskih prostora Crne Gore i koliko god budemo uradili da sačuvamo lik i djelo našeg Marka, da sačuvamo uspomenu na njega, to nikada neće biti dovoljno". Nadamo se da će časni i junački život narodnog heroja Marka Stanišića, biti uzor mladim generacijama i naraštajima. Neka vječno žive sjećanja na ovog velikana rata i revolucije, i neka vječno žive sjećanja na našu slanu NOB-u. Vječna mu slava!